| Η ιστορία του Ντράγκολιουμπ Μιλάνοβιτς |
|
Translation of: Die Geschichte des Dragoljub Milanović
| Author: | Peter Handke |  |
| Rights sold: | German | |
| Genre: | Report | |
| Number of pages: | 40 | |
| Edition: | 4000 | |
| Editor: | ||
| Series: | ||
| ISBN: | 978-3-902497-93-2 | |
| ISSN: | ||
| Publishing company: | Jung und Jung Verlag, Salzburg | |
| The year of publishing: | 2011 | |
| Origin Country: | Austria | |
|
Summary |
Reviews |
Sample text |
|
ΔΕΙΓΜΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ (σελ. 5-9) Πρέπει ν’ αφηγηθώ εδώ μια ιστορία. Μόνο που δεν ξέρω σε ποιόν. Μου φαίνεται πως δεν υπάρχει παραλήπτης αυτής της ιστορίας - πάντως δεν υπάρχουν πολλοί, ίσως ούτε καν ένας. Μου φαίνεται επίσης πως είναι πλέον αργά να την αφηγηθώ• πέρασε η κατάλληλη στιγμή. Εντούτοις, είναι μια επείγουσα ιστορία. Ο μάιστερ Έκαρτ κάπου μιλάει ότι ένιωθε τόσο μεγάλη ανάγκη να κάνει κήρυγμα ώστε, αν δεν έβρισκε άνθρωπο να την ακούσει, ήταν έτοιμος να απευθύνει το κήρυγμά του ενδεία ακροατή –αν θυμάμαι καλά- σε «εκκλησιαστικό δίσκο εράνου». Στη δεδομένη περίπτωση δεν πρόκειται για κήρυγμα, αλλ’ όπως ανέφερα για μια ιστορία. Αλλά κι αυτή ενδεία ακροατή θα την αφηγούμην σε στοίβα από καυσόξυλα ή σε ορφανεμένο όστρακο. Είναι η ιστορία του Ντράγκολιουμπ Μιλάνοβιτς, του τέως διευθυντή της Σερβικής Ραδιοτηλεόρασης RTS (Radio Televizija Srbije). Εδώ και εννέα χρόνια είναι κρατούμενος σε φυλακή της ίδιας του της χώρας εξαιτίας του νυκτερινού βομβαρδισμού του ραδιοτηλεοπτικού ιδρύματος από δυνάμεις του ΝΑΤΟ την 23η Απριλίου 1999, σχεδόν τέσσερις εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου εναντίον του κράτους που λεγόταν τότε «Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας»: ο απολογισμός δεκαέξι νεκροί υπάλληλοι του σταθμού κι άλλοι τόσοι τραυματίες. Μέχρι σήμερα ο Ντράγκολιουμπ Μιλάνοβιτς είναι το μόνο πρόσωπο από τον πόλεμο της «Βορειοατλαντικής Αμυντικής Συμμαχίας» κατά της Γιουγκοσλαβίας –ενός πολέμου που όχι μόνο στους αναπόφευκτα νικητές αλλά και στην ορολογία της επίσημης Δυτικής ιστοριογραφίας φέρει, στο μεταξύ, το όνομα «παρέμβαση στο Κοσσυφοπέδιο»- μέχρι σήμερα ο Ντράγκολιουμπ Μιλάνοβιτς είναι το μόνο πρόσωπο του πολέμου αυτού, της λεγόμενης παρέμβασης στο Κοσσυφοπέδιο, που λογοδότησε και καταδικάστηκε (αμφότερα ενώπιον εισαγγελίας και δικαστηρίου της ίδιας του της χώρας της ηττημένης από τις Δυτικές Δυνάμεις) και κλείστηκε στη φυλακή για δέκα σχεδόν χρόνια. Οι συγγενείς των θυμάτων της νυκτερινής βόμβας πάνω στο κτίριο της κρατικής Ραδιοτηλεόρασης της Σερβίας υπέβαλαν βέβαια αγωγή εναντίον των δραστών στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Στρασβούργο, αλλ’ όμως το Δικαστήριο δήλωσε αμέσως αναρμόδιο• ως Δικαστήριο για τα ανθρώπινα δικαιώματα τελεί αρμόδιο αποκλειστικά και μόνον για παραβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων επί του εδάφους των κρατών που θεωρούνται ύποπτα για παραβάσεις• εφόσον λοιπόν η βόμβα προκάλεσε θάνατο σε άλλη χώρα, εκτός εδάφους δηλαδή, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν είναι κατάλληλο να εκδικάσει την υπόθεση (ή κάπως παρόμοια). Ίδια αποφάνθηκε ένα χρόνο αργότερα το Δικαστήριο της Χάγης για την εκδίκαση εγκλημάτων πολέμου της πρώην Γιουγκοσλαβίας, ότι δηλαδή τα «λάθη» του ΝΑΤΟ κατά την παρέμβασή του στο Κοσσυφοπέδιο, όπου ενέπιπτε (ή κάπως παρόμοια) η επίθεση κατά της Ραδιοτηλεόρασης του Βελιγραδίου, δεν θεωρούνταν εγκλήματα πολέμου. Συνεπώς είχε αποκλειστεί και στην Ολλανδία η δικαστική οδός για την καταγγελία των γεγονότων της νύχτας της 23ης Απριλίου 1999. Μια τρίτη οδός για τους συγγενείς των δεκαέξι θυμάτων θα μπορούσε ίσως να είναι ο δικαστικός αγώνας εναντίον κάθε μίας εκ των ευρωπαϊκών χωρών ξεχωριστά που συμετείχαν στην βομβιστική παρέμβαση –συμμετείχαν συνολικά δεκαεπτά (κάπου τόσες)- στα εκάστοτε εθνικά διαστήρια – βλέπε «διάκριση των εξουσιών, δημοκρατική βάση»- όπως για παράδειγμα το επιχείρησαν οι συγγενείς των νεκρών που είχαν σκοτωθεί από μια άλλη τηλεκατευθυνόμενη βορειοατλαντική βόμβα στην εορτή της Αναλήψεως στη γέφυρα Βάρβαριν, Νότια Σερβία, πριν από δέκα περίπου χρόνια, εγείροντας δικαστική αγωγή εναντίον της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και που ακόμη αγωνίζονται, ανεβοκατεβαίνοντας τους δικαστικούς βαθμούς έως το Ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο ή ποιός ξέρει πού, χωρίς αποτέλεσμα μέχρι σήμερα. Αντ’ αυτού, δυο χρόνια μετά τη βόμβα που έπεσε πάνω στη Σερβική Ραδιοτηλεόραση ασκήθηκε αγωγή εναντίον του –στο μεταξύ τέως- διευθυντή της ως κυρίου υπεύθυνου για τους δεκαέξι νεκρούς και τους άλλους τόσους τραυματίες ενώπιον ενός Μονομελούς Πλημμελιοδικείου του Βελιγραδίου. Η δίκη αυτή, έτσι η ρητή απόφανση του Δικαστηρίου, δεν είχε καμία σχέση με τον πόλεμο, ο οποίος τη «συγκεκριμένη χρονική στιγμή» ήταν από ύψος πέντε χιλιάδων μέτρων μέρα και (προπάντων) νύκτα σε πλήρη εξέλιξη εναντίον της χώρας και κυρίως ουδεμία σχέση είχε με τα όποια ενδεχόμενα εγκλήματα πολέμου του συντονιστικού κέντρου των βομβαρδισμών στις μακρινές Βρυξέλλες. Μόνος εναγόμενος ήταν ένας άνδρας, ο Ντράγκολιουμπ Μιλάνοβιτς με την κατηγορία ότι από αμέλεια ή μάλιστα με πρόθεση παρέλειψε να λάβει μέτρα για την ασφάλεια των υφιστάμενών του υπαλλήλων. Στον Ποινικό Κώδικα της Δημοκρατίας της Σερβίας δεν στάθηκε δύσκολο να βρεθεί η κατάλληλη παράγραφος. (Στους τόσους αριθμούς γύρω από αυτήν την ιστορία προστίθενται τώρα η § 194, εδάφια 1 και 2). Και βέβαια τόσο η παράγραφος όσο και το πλημμέλημα ουδεμία συνάρτηση είχαν με το γεγονός ότι τη χρονική στιγμή της πράξεως επικρατούσε πόλεμος κι ούτε καν ενδιέφερε το ερώτημα τι είδους του πολέμου. Δίδαγμα: Κάθε πλάσμα φαντασίας άπαξ και επισημοποιηθεί φτάνοντας στα χέρια της εξουσίας πάντα θα βρεθεί μια παράγραφος νόμου να το στηρίξει – και τότε τελεί το έργο του. Copyright Sophia Georgopoulou |
|||
