| Frauengeschichten |
|
Berühmte Frauen und ihre Freundinnen
Translation of: Frauengeschichten
| Author: | Joey Horsley, Luise F. Pusch | |
| Rights sold: | German | |
| Genre: | Science | |
| Number of pages: | 320 | |
| Edition: | 1 | |
| Editor: | Joey Horsley Luise F. Pusch | |
| Series: | ||
| ISBN: | 978-3-8353-0634-9 | |
| ISSN: | ||
| Publishing company: | Wallstein Verlag, Göttingen | |
| The year of publishing: | 2010 | |
| Origin Country: | Germany | |
|
Summary |
Reviews |
Sample text |
|
ΔΕΙΓΜΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ (σελ. 205-209) «Πώς αλλιώς να ονομάσεις τέτοια αισθήματα αν όχι αγάπη;» Christa Winsloe (1888-1944) και Dorothy Thompson (1893-1961) της Doris Hermanns Λιγότερο δραστήριες στον έγγαμο βίο απ’ ό,τι στον επαγγελματικό: Δυο μοντέρνες γυναίκες Ο τίτλος του κυρίου έργου της είναι σήμερα πιο γνωστός απ’ ό,τι η ίδια η συγγραφέας. Ο τίτλος Κορίτσι με στολή φέρνει στο νου των περισσοτέρων την ταινία -και τρίτη κινηματογράφηση του θεατρικού έργου- του 1958 με πρωταγωνίστριες τις Ρόμι Σνάιντερ, Λίλι Πάλμερ και Τερέζε Γκίζε. Και σε τελική ανάλυση χάρη στην ταινία αυτή δεν έχει ξεχαστεί τελείως το όνομα της συγγραφέα Christa Winsloe. Ήταν ήδη διάσημη από το πρώτο γύρισμα του θεατρικού της έργου σε ταινία – το 1931 το έργο ανήκε στις μεγαλύτερες επιτυχίες της χρονιάς. Η Christa Winsloe ήταν γλύπτης, τα έργα της παραστάσεις ζώων, καθώς και συγγραφέας. Γεννημένη το 1888 στο Ντάρμστατ της Γερμανίας, παντρεύτηκε το 1913 τον Ούγγρο βαρώνο Lajos Hatvany, με τον οποίο έζησε μερικά χρόνια στη Βουδαπέστη. Υπό την απειλή των Ούγγρων κομμουνιστών με ηγέτη τον Bela Kuhn διέφυγαν αρχικά στο Βερολίνο, κατόπιν στη Βιένη. Το 1924 πήραν διαζύγιο. Η Winsloe έζησε για λίγο πάλι στο Βερολίνο, πριν επιστρέψει πίσω στο Μόναχο όπου πριν απ’ το γάμο της είχε σπουδάσει γλυπτική στην Καλλιτεχνική Σχολή. Εκεί συνέχισε να εργάζεται ως γλύπτης, αρχίζοντας συγχρόνως να αρθρογραφεί σε διάφορες εφημερίδες. Το πρώτο της θεατρικό έργο Ritter Nérestan (Ιππότης Νέρεσταν) γνώρισε το 1930 μεγάλη επιτυχία. Κατόπιν μετέγραψε το έργο σε σενάριο για την ταινία Κορίτσι με στολή (Mädchen in Uniform) που έγινε παγκόσμια επιτυχία. Το υλικό του έργου το άντλησε από τα δικά της βιώματα την εποχή που ήταν τρόφιμος στο Ίδρυμα Αυτοκράτειρας Αυγούστας (Kaiserin-Augusta-Stift) στο Πότσνταμ• η συγγραφέας δείχνει τις θανάσιμες συνέπειες μιας διαπαιδαγώγησης αυταρχικής και κατασταλτικής. Πρόκειται για την ιστορία μιας μαθήτριας που ερωτεύεται απεγνωσμένα μια διασκάλα της και αυτοκτονεί έπειτα από την αποποίησή της εκ μέρους της δασκάλας. Η Christa Winsloe έγραφε σχετικά με αυτό: «Αυτό που προσπαθώ να περιγράψω είναι οι ερωτικές ανησυχίες και συγχύσεις της εφηβικής ηλικίας, το παιδικό αγνό πάθος ενός δυνατού αισθήματος που προσκρούοντας σε [...] ένα περιβάλλον εχθρικό οδηγεί στην καταστροφή και στον αφανισμό.» Το έργο εδράζεται σε αληθινό περιστατικό• η συγκεκριμένη μαθήτρια που από ερωτικό καημό έκανε απόπειρα αυτοκτονίας έμεινε δια βίου παράλυτη στη μέση. Προφανώς η Christa Winsloe κράτησε έκτοτε επαφή μαζί της: Η πρώην συμμαθήτρια ήταν παρούσα στην πρεμιέρα της ταινίας. Στο ζενίθ της επιτυχίας της η Winsloe συνάντησε μια παλιά γνωστή της: την Dorothy Thompson, μία από τις πρώτες Αμερικάνες δημοσιογράφους ανταποκρίτριες από το εξωτερικό. Οι δυο τους είχαν γνωριστεί την αρχή της δεκαετίας του είκοσι μέσω των τέως Ούγγρων συζύγων τους που υπήρξαν φίλοι. Η Dorothy Thompson ήταν παντρεμένη με τον δημοσιογράφο Joseph Bard από το 1923 έως το 1927• τότε βρισκόταν ακόμη στην αρχή της σταδιοδρομίας της, ζώντας ήδη αρκετά χρόνια στην Ευρώπη. Την εποχή εκείνη περισσότερο φίλη ένιωθε απέναντι στον σύζυγο της Winsloe Hatvany, μοιράζοντας μαζί του το πάθος για την πολιτική. Την Winsloe όμως την συμπαθούσε, μόλο που εκείνη προφανώς δεν συμμετείχει ιδιαίτερα στις πολιτικές συζητήσεις. Η Thompson δούλευε ως ελεύθερη συνεργάτις στις εφημερίδες Philadelphia Ledger και The New York Evening Post. Το 1928 ξαναπαντρεύτηκε, αυτήν τη φορά τον Αμερικανό συγγραφέα Sinclair Lewis που έλαβε το βραβείο Νόμπελ της λογοτεχνίας το 1930. Τα ενδιαφέροντα του συζυγικού ζεύγους διίσταντο κατά πολύ, και μάλιστα όσο περισσότερο η Thompson στρεφόταν προς την πολιτική δημοσιογραφία. Πολύ σύντομα η Thompson άρχισε να νιώθει τον σύζουγό της βρυκόλακα που απομυζεί όλη της την ενέργεια και ζωτικότητα και νοσταλγούσε μια συντροφιά όπου θα μπορούσε να νιώθει σαν στο σπίτι της. Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Vincent Sheean, η αγάπη τους, «αν μπορεί να ονομαστεί αγάπη, ήταν καταδικασμένη να είναι αγάπη εν απουσία.» Και οι δυο τους ήταν διαρκώς εν κινήσει και έδειχναν σχεδόν σαν να φρόντιζαν επίτηδες να μην βρεθούν συγχρόνως στο ίδιο μέρος. Όσο δύσκολη διαδραματιζόταν η συμβίωσή τους όταν βρίσκονταν μαζί τόσο πυκνή ήταν η αλληλογραφία μεταξύ τους. Στα γράμματά της η Thompson μπορούσε επιτέλους να αναπτύξει ελεύθερα τη φαντασία και δημιουργική πτυχή της – αυτό ήταν που έψαχνε στις σχέσεις της με τους άνδρες. Υπέφερε που στη ζωή της το στοιχείο αυτό απουσίαζε τόσο. Τον Αύγουστο 1932 η Thompson και ο Lewis έκαναν ένα τελευταίο κοινό ταξίδι στην Ευρώπη. Το ταξίδι αυτό κάτι σαν απόπειρα δεύτερου γαμήλιου κατέληξε και για τους δυο σε φιάσκο. Ο Lewis ένιωθε φανερά άβολα ανάμεσα στους φίλους και τις φίλες της Thompson, δεν είναι μόνον ότι δεν τους συμπαθούσε αλλά περιφερόταν μεταξύ τους κατά το πλείστο αμίλητος και οιονεί κουφός, αφού μιλούσε μόνον αγγλικά. Επιβαρυντικό επίσης ήταν το γεγονός ότι συχνά τακτά ήταν μεθυσμένος. Η Thompson θέλησε να αποσοβήσει το κακό, οργανώνοντας μια μεγάλη χριστουγεννιάτικη γιορτή στην Αυστρία. Κάλεσε μερικούς από τους στενούς της φίλους και φίλες, κυρίως από την Αμερική και την Αγγλία. Το όλο είχε στηθεί με στόχο να περάσουν λίγες μέρες άνετα και ξέγνοιστα. Ήθελαν να κάνουν σκί και έλκηθρο – δυστυχώς όμως δεν είχε αρκετό χιόνι. Ωστόσο η μουσική, ο χορός, το κρασί κι η κουβέντα υπήρχαν σε αφθονία. Χριστούγεννα και παραμονή πρωτοχρονιάς 1932: Σπιθοβόλο επανιδείν Είχαν περάσει έξι χρόνια από την τελευταία συνάντηση της Dorothy Thompson και της Christa Winsloe, όταν ξαναειδωθήκανε στη χριστουγεννιάτικη αυτή γιορτή στο Ζέμμερινγκ κοντά στη Βιένη το 1932. Παραμένει άγνωστο πώς πρόεκυψε αυτό το επανιδείν. Οι παρευρισκόμενοι επισκέπτες ήταν όλοι τους καλεσμένοι, άρα η Winsloe πρέπει να είχε λάβει πρόσκληση από την Thompson. Από το προσωπικό ημερολόγιο της Thompson συμπεραίνεται πως γνώριζε ήδη το σενάριο της διάσημης ταινίας της Winsloe Κορίτσι με στολή, που θα έβλεπε το φως της δημοσιότητας μόλις το φθινόπωρο 1933 με τον τίτλο Μανουέλα: Μυθιστόρημα για το κορίτσι με στολή (Das Mädchen Manuela: Der Roman von Mädchen in Uniform). Ισως μάλιστα να της το είχε στείλει η ίδια η Winsloe ή ο τέως σύζυγός της Hatvany. Είναι άγνωστο αν η Thompson είδε την ταινία. Πιθανόν η μεγάλη επιτυχία της να αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον της Thompson για την Winsloe. Η Winsloe έφτασε πριν από τους άλλους καλεσμένους στη Βιένη – και η συνάντηση αυτή λάβωσε την Thompson σαν βέλος στην καρδιά: Να που μου συνέβη πάλι ώστερα από τόσα χρόνια. Μου είχε συμβεί μόνο μία φορά ακόμη πρωτύτερα. [...] Τώρα λοιπόν πως να εξηγηθώ που μου συνέβη δεύτερη πάλι φορά; [...] Ξάφνικά το όνομά της απέκτησε μαγική δύναμη. C. Ήθελα να το προφέρω, να γεμίσω το στόμα μου μ’ αυτό. Μιλούσα με άλλους για εκείνη, για να το ακούω. Σαν να κρατούσα ένα πολύτιμο φυλαχτό στα χέρια μου, έτσι ένιωθα προφέροντας το όνομά της. Την αγαπώ αυτή την γυναίκα. Να, στέκει γραμμένο χλευάζοντας τη λέξη αγάπη σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη γυναίκα στον κόσμο! [...] Για τον θεό, πώς αλλιώς να ονομάσεις τέτοια αισθήματα αν όχι αγάπη; Αυτήν τη βαθιά ολόψυχη εγκατάλειψη κάθε αντίστασης, αυτήν την αυξημένη ευαισθησία, αυτήν την πλήρη συμφωνία αισθημάτων; Copyright Sophia Georgopoulou |
|||
